บทอัศจรรย์ในกาพย์พระไชยสุริยา(พระไชยสุริยากับพระนางสุมาลี)
| ๏ ขึ้นกดบทอัศจรรย์ | เสียงครื้นครั่นชั้นเขาหลวง |
| นกหกตกรังรวง | สัตว์ทั้งปวงง่วงงุนโงง |
| แดนดินถิ่นมนุษย์ | เสียงดังดุจพระเพลิงโพลง |
| ตึกกว้านบ้านเรือนโรง | โคลงคลอนเคลื่อนเขยื้อนโยน |
| บ้านช่องคลองเล็กใหญ่ | บ้างตื่นไฟตกใจโจน |
| ปลุกเพื่อนเตือนตะโกน | ลุกโลดโผนโดนกันเอง |
| พิณพาทย์ระนาดฆ้อง | ตะโพนกลองร้องเป็นเพลง |
| ระฆังดังวังเวง | โหง่งหง่างเหง่งเก่งก่างดัง |
| ขุนนางต่างลุกวิ่ง | ท่านผู้หญิงวิ่งยุดหลัง |
| พัลวันดันตึงตัง | พลั้งพลัดตกหกคะเมน |
| พระสงฆ์ลงจากกุฏิ | วิ่งอุตลุตฉุดมือเณร |
| หลวงชีหนีหลวงเถร | ลงโคลนเลนเผ่นผาดโผน |
| พวกวัดพลัดเข้าบ้าน | ล้านต่อล้านซานเซโดน |
| ต้นไม้ไกวเอนโอน | ลิงค่างโจนโผนหกหัน |
| พวกผีที่ปั้นลูก | ติดจมูกลูกตาพลัน |
| ขิกขิกระริกกัน | ปั้นไม่ทันมันเดือดใจ |
| สององค์ทรงสังวาส | โลกธาตุหวาดหวั่นไหว |
| ตื่นนอนอ่อนอกใจ | เดินไม่ได้ให้อาดูร |
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น